Historia parafii: nazwa miejscowości jest pierwotna, występuje bowiem już w XIV w. z pisownią Ilowo, a także Gilowo, Gylowo, ,Jiłowo. Jiłowo należy też interpretować jako nazwę topograficzną od wyrazu "ił", gdyż takie podmokłe jest całe Mławskie. Występuje również wywodzenie nazwy od nazwiska "Ił". Nazwa n iem iecka wsi - Illowo.


Topografia: obszar parafii to teren płaski z nielicznymi pagórkami leżący na wysokości około 160 m, tylko Góra Dębowa sięga 177,4 m n.p.m. Podłoże piaszczysto-gliniaste. Ponad 40% powierzchni w części południowo-zachodnicj parafii pokrywa zwarty las sosnowy. Iłowo i obszar położony na północ od niego to teren odkryty o charakterze rolniczym.
Teren wsi Iłowo, położonej na obszarze Działdowszczyzny, zamieszkany był pierwotnie przez pruskie plemię Sasinów. Od 1260 r. ziemia ta należała do państwa krzyżackiego

Wiadomo, że w 1403 r. właścicielem Iłowa był Piotr Bażyński. Z Iłowa pochodził ród Iłowskich, którzy władali majątkiem jeszcze w XVII w. Później było ono własnością Piotrowiczów.
Najbliższy kościół katolicki znajdował się w Narzymiu, tam zatem mieszkańcy Iłowa chodzili na nabożeństwa.
Po sekularyzacji dóbr krzyżackich i wprowadzeniu luteranizmu jako religii państwowej w Prusach Książęcych, Iłowo liczące 46 włók zostało włączone do parafii ewangelicko-augsburskiej w Narzymiu.
W 1591 r. wśród studentów uniwersytetu w Królewcu odnotowano Alberta Iłowskiego "Mazovitę", syna właściciela iłowskiego majątku.
Właściciele Polacy ściągali do swych majątków również innych polskich rycerzy i szlachciców. W 1602 r. polskimi szlachcicami w Iłowie byli: Stanisław z Iłowa oraz jego żona Zofia z domu Zelska; krewny jej Wincenty Zelski był synem Stanisława, podczaszego dobrzańskiego. W tym czasie Iłowscy byli również właścicielami Soch. Kolejni właściciele Iłowa, Piotrowicze, posiadali też Kraszewo. W 1820 r. w Iłowie dziesięciu gospodarzy, podczas akc,ji uwłaszczeniowej, skorzystało z renty.
W końcu XIX w. rozpoczęto w Iłowie, dla tamtejszych katolików, odprawiać nabożeństwa w prywatnym mieszkaniu. Pierwsza taka msza św. została odprawiona w 1899 r. Potem nabożeństwa były odprawiane co 4-6 tygodni w niedziele, na przemian przez księży z Białut i Działdowa. Od 1902 r. nabożeństwa odprawiali tylko księża z Białut. Iłowo należało do parafii katolickiej w Białutach.
W 1912 r. ewangelicko-unijna gmina Kościelna z Narzymia wybudowała w Iłowie Dom Modlitwy. Ta kaplica publiczna była budowlą murowaną i została wzniesiona ze składek parafian.
Na początku XX w. w Iłowie mieszkało 416 osób, prawie wyłącznie Polacy (62,5% ewangelicy, 37,5% katolicy). We wsi była stacja pocztowa III klasy, szkoła ewangelicka, a w pobliżu wsi - dwie gorzelnie.
W grudniu 1914 r. Rosjanie przejściowo zajęli Iłowo i spalili wielki zbiornik nafty, cały gmach stacyjny, urząd celny i pocztowy, połowę zabudowań stacji towarowej oraz trzy budynki kolejowe. Decyzją traktatu wersalskiego z 1919 r. tereny Działdowszczyzny zostały włączone do odradzającej się Rzeczypospolitej.
Dnia 16 I 1920 r. 0 6°° rano ostatni oddział Grenzschutzu opuścił Iłowo. Straż obywatelska i pożarna rozpoczęły prace związane z przyjęciem polskiego wojska. Staraniem Ludwika Piotrowskiego z Janowa, członka Powiatowej Rady Ludowej, zaczęto przyozdabiać stację i wzniesiono bramy triumfalne. O godz. 9"" nadjechał od strony Mławy pociąg pancerny, oddział wojska oraz delegat rządu polskiego inż. Stanisław Szepetys. W imieniu rady gminnej przemówienie powitalne wygłosił Franciszek Krajewski, a chór pod batutą nauczyciela z Soch, Karola Wróbla, odśpiewał pieśń "Polska powstała z niewoli". Drugim mówcąbył proboszcz z Białut ks. Józef Stock. Odśpiewano Rotę. "Wzruszenie było tak wielkie, że płakali wszyscy, podawano sobie bratnie dłonie i ściskano się, obrzucano oficerów i żołnierzy kwiatami. [...] Nawet niepolska ludność odniosła się do Wojska Polskiego życzliwie ". Po uroczystym powitaniu większość wojska odjechała do Działdowa, a o 13°° przybyła do Iłowa żandarmeria krajowa i objęła posterunek.
W sierpniu 1920 r. wojska sowieckie zbliżyły się do powiatu działdowskiego. Dnia 12 sierpnia Armia Czerwona zajęła Iłowo, a dwa dni później Sowieci wkroczyli do Działdowa. Po siedmiu dniach oddziały sowieckie opuściły Działdowszczyznę.
Gmina Iłowo liczyła 14,30 km2 powierzchni ogólnej, w tym 13,07 km2 użytków rolnych, w których było 12,29 km2 gruntów ornych. We wsi w 1921 r. znajdowało się 146 budynków mieszkalnych, a dziesięć lat później było ich 171.
Od 1921 r. nabożeństwa w Iłowie były odprawiane w prywatnym mieszkaniu co drugą niedzielę. Z inicjatywy proboszcza z Białut ks. Leona Sochaczewskiego w 1924 r. powołano Towarzystwo Budowy Kościoła w Iłowie. Jego przewodniczącym został ks. L. Sochaczewski, zastępcą przewodniczącego gospodarz z Kraszewa Kazimierz Lejmann, kasjerem zawiadowca stacji Iłowo Władysław Mania, a sekretarzem był Teodor Krajewski. Towarzystwo rozpoczęło usilne starania o pozyskanie środków na budowę, o odpow ~iednie zaplanowanie prac. Projekt kościoła sporządził architekt Kwiatkowski z Urzędu Wojewódzkiego w Toruniu. W celu zgromadzenia środków finansowych uzyskano m.in. zgodę na zorganizowanie kolekt w kościołach województwa warszawskiego w okresie 15 VI-15 IX 1926 r. Kościół został wybudowany w 1927 r. Jest to budowla murowana, trzynawowa. w stylu neobarokowym, na kamiennych fundamentach. Wieża kwadratowa. Prezbiterium zamknięte trójściennie. W 1938 r. świątynia została otynkowaaa.
Kościół został poświęcony przez dziekana z Grążaw, ks. Władysława Tymeckiego, dnia 1 S V 1927 r. Kurację w Iłowie utworzył ks. biskup Stanisław Okoniewski z dniem 1 IV 1928 r. aktem z dnia 10 III 1928 r., wyłączając ją z parafii białuckiej. Kościół parafialny konsekrował biskup Kazimierz Józef Kowalski w dniu odpustu 7 X 1953 r.
W okresie międzywojennym do nowo powstałej parafii katolickiej w Iłowie należały następujące miejscowości (1928 r.): Iłowo Dworzec, Stare Iłowo, Janowo i Dwukoły (2184 wiernych) oraz Kraszewo (154).
Na terenie parafii były dwie szkoły powszechne. Pierwsza w Iłowie- sześcioklasowa, uczyło się w niej 295 dzieci katolickich (1928 r.), a w 1937 r. na 516 uczniów ogółem było 485 katolików i 31 ewangelików. Druga szkoła- jednoklasowa - była w Kraszewie: w 1928 r. uczyło się w niej 50 dzieci katolickich.
W latach międzywojennych w Iłowie był pomnik Marszałka Józefa Piłsudskiego przy samej stacji, warsztaty kolejowe, parowozownia, elektrownia, tartak i gorzelnia.
Na terenie parafii były czynne następujące bractwa i stowarzyszenia: Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej, założone w 1927 r., Stowarzyszenie Młodzieży Żeńskiej, założone w 1927 r., Dzieło Rozkrzewienia Wiary, założone w 1926 r., Stowarzyszenie Mężów Katolickich, a następnie, w ramach Akcji Katolickiej: Katolickie Stowarzyszenie Mężów, Katolickie Stowarzyszenie Kobiet, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Żevskiej, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży Męskiej.

Kościół w czasie II wojny światowej: parafię w Iłowie w 1939 r. zamieszkiwało 2980 katolików, 950 protestantóv~, 23 żydów, 14 Badaczy Pisma Swiętego i 4 prawosławnych. Kuratusem był ks. Tadeusz Broniszewski ( urodzony 30 V 1908 r., wyświęcony 19 XII 1931 r.), a wikariuszem ks. Leonard Knuth (urodzony 31 X 191 1 r., wyświęcony 11 VI 1938 r.).
Okupacja hitlerowska rozpoczęła się 2 IX 1939 r. od wkroczenia oddziałów niemieckich do Iłowa. Niemcy iłowscy jesienią 1939 r. zniszczyli krzyż dębowy przy drodze do Działdowa.
Po kilku dniach przystąpiono do aresztowań wytypowanych wcześniej Polaków (tzw. ..Operacja Tannenberg"). Aresztowania uniknął ks. kuratus T. Broniszevski, który opuścił Iłowo wcześniej (1 I VII 1940 r.) i schronił się w Klukowie koło Nasielska. Tu, nierozpoznany jako ksiądz, pracował jako tłumacz języka niemieckiego prawie do końca wojny. Wiele osób dzięki niemu uniknęło obozu i wysiedleń. Będąc tłumaczem w urzędzie gminnym, asystował przy przesłuchaniach Polalków, tłumacząc zeznania tak, aby nie obciążały aresztowanych.  Ks. Broniszewski powrócił do parafii Iłowo w 1950 r. i sprawował tu posługę kapłańską do 1975 r., kiedy to został emerytowany ze względu na stan zdrowia.
Wikariusz kuracji ks. Leonard Knuth został aresztowany wraz z organistą Edmundem Berentem 9 IV 1940 r. Początkowo osadzono ich w obozie w Działdowie, a po czterech tygodniach przetransportowano do Sachsenhausen. Dnia 14 XII 1940 r. ks. L. Knuth został przewieziony do Dachau (nr obozowy 22794), gdzie doczekał wyzwolenia. Po wojnie pracował jako kapelan w ośrodkach polskich za granicą. Zginął w wypadku 13 VII 1977 r. w USA, w wieku 66 lat.
Plebanię w Iłowie przejęła żandarmeria niemiecka. Jesienią 1940 r. władze okupacyjne zamknęły kościół w Iłowie i urządziły w nim magazyn mebli. Zanim do tego doszło, żona organisty potajemnie wyniosła z kościoła monstrancję i srebrny, pozłacany kielich, które w swoich budynkach gospodarczych schowali Sikorscy, mieszkańcy Iłowa. Po wojnie monstrancja i kielich wróciły do kościoła. Z wyposażenia kościelnego zaginęły dwa kielichy srebrne, pozłacane, puszka pozłacana, sześć lichtarzy, dwa pacyfikały, taca posrebrzana, dzbanek do chrztu, dziesięć ornatów, osiem kap, cztery chorągwie. Ks. kuratus T. Broniszewski przed wyjazdem ukrył swoje zbiory książkowe, zakopując je na cmentarzu, jednak po wojnie ich nie odnaleziono. Zniszczeniu uległ również około 1000-woluminowy księgozbiór biblioteki parafialnej. Zaginęły księgi metrykalne, ślubne i pogrzebowe za okres 1927-1945.
W styczniu 1945 r. od wybuchu pocisków artyleryjskich został uszkodzony kościół parafialny. Ucierpiała wieża, bok frontonu i dach.
Parafie powiatu działdowskiego w ramach administracji kościelnej podlegały komisarzowi biskupiemu ks. Pawłowi Pankowi, oddane mu w opiekę przez biskupa Karla Marię Spletta w dniu 19 III 1941 r.
Pracę duszpasterską w parafii iłowskiej w okresie okupacji prowadzili, mimo zamknięcia kościoła parafialnego:
- od początku wojny do 11 VII 1940 r. ks. kuratus T. Broniszewski,
- od początku wojny do 9 IV 1940 r. ks. wikariusz L. Knuth,
- od jesieni 1940 r. do jesieni 1941 r. dojeżdżał z Działdowa ks. Edmund Kleybor,
- od 20 IX 1941 r. do końca wojny dojeżdżał z Nidzicy ks. Engelbert Rahmel.
W Iłowie w latach 1941-1945 istniał hitlerowski obóz przejściowy. Przebywali w nim robotnicy przymusowi, m. in. Polacy i Rosjanie. Pobyt w obozie trwał kilka dni, po czym osadzone w nim osoby wywożono do pracy na terenie Rzeszy. W obozie był wydzielony jeden barak dla małych dzieci, które odbierano matkom wywożonym na roboty przymusowe. Przywożono tu również na czas rozwiązania kobiety ciężarne już zatrudnione na robotach przymusowych. Po porodzie kobiety wracały do pracy, dzieci pozostawały w obozie. Starsze dzieci o cechach nordyckich wywożono do Niemiec w celach germanizacyjnych. Z powodu braku odpowiedniego wyżywienia i lekarstw panowała wśród dzieci duża śmiertelność.
Na cmentarzu parafialnym w Iłowie w okresie okupacji odbyło się wiele pogrzebów zmarłych z parafii w Narzymiu i z Białut. Uroczystościom pogrzebowym przewodniczył ksiądz z Działdowa E. Kleybor i z Nidzicy ks. E. Rahmel.

Sławne osoby związane z parafią: ks. Edmund Domański (1908-1984) - urodził się w Rokitnie pow. Sarny na Wołyniu. Po ukończeniu Gimnazjum Klasycznego Biskupiego w Płocku i sześcioletniego Seminarium Duchownego rozpoczął pracę jako kapłan w Diecezji Łuckiej (obecnie Ukraina). W latach 19351939 nauczał religii na Wołyniu, najpierw w Szkole Powszechnej we Włodzimierzu, następnie w Starej Hucie i Moczulance. Po wojnie przybył do Polski i został zatrudniony jako administrator parafii Iłowo. Tutaj w 1945 r. założył Gimnazjum Mechaniczno-Kolejowe, w którym pełnił obowiązki dyrektora i nauczyciela religii. W 1947 r. został odwołany z funkcji dyrektora, opuścił Iłowo i został proboszczem parafii Sztutowo koło Sierpca, następnie w Rokiciu koło Płocka, wreszcie w Królewie. Ks. Edmund Domański zmarł 21 IV 1984 r. w Płońsku. Ks. Domański jako żarliwy patriota w czasie II wojny światowej oprócz działalności duszsterskiej współpracował z ruchem oporu przeciwko hitlerowskiemu najeźdźcy. W następstwie odniesionych ran utracił wzrok, stąd jego przynależność do Związku Niewidomych Żołnierzy i Inwalidów Wojennych. Dla uczczenia pamięci i zasług imię ks. Edmunda Domańskiego nadano Zasadniczej Szkole Zawodowej w Iłowie. Nadanie imienia z udziałem biskupa toruńskiego Andrzeja Suskiego odbyło się 17 V 1996 r., w pięćdziesięciolecie tej szkoły.


Kościół parafialny: zbudowany w 1927 r., orientowany, murowany z cegły na kamiennej podmurówce, otynkowany. Wnętrze halowe. trójnawowe, z wydzielonym węższym, trójbocznie zamkniętym prezbiterium od wschodu. Między nawą a prezbiterium zakrystie. Od zachodu kwadratowa wieża częściowo wtopiona w nawę główną. Dach na wieży czterospadowy. Dach na korpusie kościoła trójspadowy. Dachy krucht i zakrystii dwuspadowe. Dachówka ceramiczna mniszka. Na kalenicy drewniana sygnaturka kryta cebulastym dachem. Między ścianami bocznymi wieży i nawy od południa i północy dwie kruchty otwarte do naw bocznych. Elewacja zachodnia wieży z głównym portalem zamkniętym łukiem pełnym. Portal tworzą pilastry dźwigające odcinek belkowania. Nad portalem tondo. Elewację zachodnią kościoła wieńczy szczyt o uproszczonych spływach wolutowych, zwieńczony naczółkiem przerwanym wieżą. Ściany narożne kościoła ujęte lizenami. Otwory okienne i drzwiowe zamknięte półkoliście, obramione profilowanymi opaskami wykonanymi w tynku ze zwornikami pośrodku. Okna szklone witrażowo na ołów. Podziały horyzontalne w elewacjach tworzą płaskie pasma fryzów i gzymsy. Wnętrze trójnawowe kryte płaskim malowanym sufitem, nawy boczne niższe, otwarte w stronę nawy głównej półkolistymi arkadami opartymi na czterech filarach. Chór o formach architektonicznych wysunięty w stronę nawy. Posadzka kamienna. Wnętrze odnowione w 1997 r.
Organy o zewnętrznej oprawie neoklasycystycznej i współczesnym jej wyposażeniu instrumentu, zbud. W. Biernacki, 1930 r.; instrument: traktura pneumatyczna, wiatrownice pneumatyczno-stożkowe, 29 rejestrów, 2 manuały + pedał.
Wyposażenie kościoła jednorodne, nawiązujące do form barokowych, zasadniczo wykonane w latach trzydziestych, a częściowo w latach pięćdziesiątych XX w. Ołtarz główny architektoniczny, w pierwszej kondygnacji flankowany kolumnami, z nasadą zwieńczoną łukiem pełnym. W polu głównym obraz Matki Boskiej Różańcowej i na zasuwie Pana Jezusa, w zwieńczeniu obraz św. Judy Tadeusza. Ołtarz boczny lewy architektoniczny, zwieńczony upiętą kotarą. W polu głównym obraz św. Barbary, w nasadzie św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Ołtarz boczny prawy zapewne późniejszy, być może wykonany tuż po wojnie, z obrazem Św. Józefa z Dzieciątkiem w polu głównym. Przy pierwszym filarze od strony północnej wieloboczna ambona ze schodami i baldachimem, zdobiona ornamentem roślinnym. W skład wyposażenia kościoła wchodzą ponadto 2 analogiczne, neobarokowe konfesjonały, zespół ławek, prospekt organow y oraz dwa feretrony (jeden z napisem Dar Towarzystwa b. Powstańców i Wojaków /Iłowo/ 1928). Monstrancja barokowa, z 1702 r., ufundowana przez Mikołaja Wojciecha Więckowicza, proboszcza w Czarżach (okolice Chełmna) dla tamtejszego kościoła

 Kaplica: publiczna pw. św. Józefa w Iłowie.
Inne obiekty zabytkowe w parafii: wodociągowa wieża ciśnień przy ul. Jagiellońskiej.